Maruri Sokağındaki Pansiyon

Karşı karşıya değildi evler, sevmezlerdi birbirlerini,yine de yan yanaydılar.duvar duvara, fakatpencereleribakmazdı sokağa, konuşmazdı,öyle sessizdiler.

Bir kâğıt uçuruyor havalanır gibi ağaçtankışın kirli bir yaprak.

Akşam ortalığı tutuşturuyor, kaygı içindeyok oluveren bir ateş boşaltıyor gök.

Kara sis balkonları örtüyor.

Açıyorum kitabımı. Yazıyorumbir maden ocağınınçukurunda sanıp kendimi,bir ıslak,bırakılmış dehlizde.Biliyorum kimse yok şimdievde, sokakta, acı kentte.Bir mahkûmum açık kapısının önünde,açık dünyanın önünde,akşam alacasında şaşkın, gamlı bir öğrenciyim,çıkıyorum işte o zaman şehriye çorbasına,iniyorum ardından yatağa ve yarına.