Güzde Unutulmuş

Saat yedi buçuğuydu güzünVe ben bekliyordumKimi beklediğim önemli değil.Günler, saatler, dakikalarBıktılar benle olmaktanÇekip gittiler azar azarKaldım ortada, tek başımaKala kala kumla kaldımGünlerin kumuyla, suylaBir haftanın artıklarıyla kaldımVurulmuş ve hüzünlüNe var, dediler bana Paris'in yapraklarıKimi bekliyorsun? Kaç kez burun kıvırdılar banaÖnce ışık, çekip gidenSonra kediler, köpekler, jandarmalarKalakaldım tek başımaYalnız bir at gibiOtların üstünde ne gece, ne gündüzSadece kışın tuzuÖyle kimsesiz kaldım kiÖyle bomboşYapraklar ağladılar banaSonra, tıpkı bir gözyaşı gibiDüştüler son yapraklarNe önceleri, ne de sonraHiç böyle yalnız kalmamıştımBu kadarVe kimi beklerken olmuştuHiç mi hiç hatırlamam.Saçma ama bu böyleBir çırpıda oldu bunlarApansız bir yalnızlıkBelirip yolda kaybolanVe ansızın kendi gölgesi gibiSonsuz bayrağına doğru koşan.Çekip gittim, durmadımBu çılgın sokağın kıyısındanUsul usul, basarak ayak uçlarımaSanki geceden kaçıyor gibiydimYa da karanlık, kükreyen taşlardanBu anlattıklarım hiç bir şey değilAma başıma geldi bütün bunlarBirini beklerken bilmediğimBir zamanlar.