Güzde Unutulmuş

Saat yedi buçuğuydu güzünVe ben bekliyordumKimi beklediğim önemli değil.Günler, saatler, dakikalarBıktılar benle olmaktanÇekip gittiler azar azarKaldım ortada, tek başıma

Kala kala kumla kaldımGünlerin kumuyla, suylaBir haftanın artıklarıyla kaldımVurulmuş ve hüzünlü

Ne var, dediler bana Paris'in yapraklarıKimi bekliyorsun?

Kaç kez burun kıvırdılar banaÖnce ışık, çekip gidenSonra kediler, köpekler, jandarmalar

Kalakaldım tek başımaYalnız bir at gibiOtların üstünde ne gece, ne gündüzSadece kışın tuzu

Öyle kimsesiz kaldım kiÖyle bomboşYapraklar ağladılar banaSonra, tıpkı bir gözyaşı gibiDüştüler son yapraklar

Ne önceleri, ne de sonraHiç böyle yalnız kalmamıştımBu kadarVe kimi beklerken olmuştuHiç mi hiç hatırlamam.Saçma ama bu böyleBir çırpıda oldu bunlarApansız bir yalnızlıkBelirip yolda kaybolan

Ve ansızın kendi gölgesi gibiSonsuz bayrağına doğru koşan.Çekip gittim, durmadımBu çılgın sokağın kıyısındanUsul usul, basarak ayak uçlarımaSanki geceden kaçıyor gibiydimYa da karanlık, kükreyen taşlardan

Bu anlattıklarım hiç bir şey değilAma başıma geldi bütün bunlarBirini beklerken bilmediğimBir zamanlar.