Gülüşün

Al ekmeği bendenistersen havayı da;ama gülüşünden mahrum etme beni.

Koyma gülsüzve çiçeksiz beni,sevinciyle coşarakparıldayan sudanve senden yayılangümüşün kıvılcımlarından.

Bu çetin ve uzun kavgamdanyorgun gözlerle dönerimve görürüm ayaklar altındabu değişmeyen toprağı;ama o sevecen gülüşünyükselir gökyüzüne peşimdenve ardına dek açaryaşamın tüm kapılarını benim için.

Sevdalım, zifiri karanlıkta bilegülümse banave ansızın saçılıyorsakanım sokak taşlarına,gülüverçünkü gülüşün eştiryalın bir kılıca.

Sonbaharda denizle birliktegülüşün coşturmalıköpüren çağlayanını.Ve sevdalım baharınbeklediğim çiçek gibigülüşünü ararımmavi çiçeği, gülüyurdumdan seslenen.

Gül gecenin şavkındagündüzün aydınlığındagül yamru-yumrusokaklarında adanın,gül sana sevdalanmışşu ipe-sapa gelmez adamın bakışında,ama ben gözlerimi açtığımdave de kapadığımda onları,ve ayaklarım götürüpgeri getirdiğinde benial benden ekmeği, havayı,ışığı, baharı,ama mahrum etmegülüşünden beniişte o zaman ölürüm gayri.

Çeviri: Fahri Özdemir