Makas

baksular çekildi.hep hatırlatır ya sahipliğiniişte öylekapatıp, türbanladı tanrıdenizini.kumları oyalayankir içinde, birkaç çocuk ayağı şimdi.

bende kemikleşen babamınmezarını bilmemama bir çocuğu kemirenya bir babadır hepya da yokluğu.

bakavuçlarının içindeki raylardan çıkıyorçok yüklediğimiz trenbelki boynunu kurtarıyoruztrenlerin makaslandığı yerlerdeilk defadoğru raylara uzanmış bir kadının.ama bu kez dekargaşa ve ceset oluyorsenin ekseninde.biliyorumbir aşkın üstüne yakışacak ağız tadı değilakşamları acıya yatırılan bir damak

belki sonraeli siyahtan başka bir renge de uzanabilenressamlar tanır senibilirsinseni çırılçıplak çizmek içinkendini soyan birini

ama tren ne kadar dinlense deraydan çıktığı o noktaya yaklaşırken—ki söz konusu olan bir kadındırkorkusuna yaklaştıkça çoğalır güzelliği—bilmeyecek hiço noktayıbir daha geçip geçemeyeceğini…