Rosa Mystica

RequiescatO çok yakında, yavaşça yürüO burada, altında karınUsulca konuş, büyüdüğünüDuyabilir papatyaların

Altın sarısı o parlak saçlarHastalıktan sararmış solmuşO körpecik o küçücük şeyToza toprağa belenmiş

Kar gibi ak, hem benziyor zambağaÖylesine güzel öylesine hoşBir kadın olduğunun farkınaVarmadan büyüyüp serpilmiş

Bir tabut tahtası, ve ağır bir taşDüşmüş göğsünün üzerineKalbim daha fazla dayanamazO ölmüş öylece yatıyor yerde

Duyamaz artık, huzur içinde yatsın,Duyamaz şiirlerimi şarkılarımıGömüldü kaldı burada hayatımYığın üzerime kara toprağı