Yenilmişler İçin 8. Parça

u z u n b i r m a s a l h a l i y l e ö l d ü ms o n r a b ü t ü n m a s a l l a r d a ö l d ü m

on milyonlar olmadan çok önce bilmiştimyel üfürür sel götürürdü boyumu toplayan anları

büyük zamandan kopan sayfalara yenilmiştim önceon binlerle yürümüştüm hep bir doğuya sürüp katarları

kırık bir sevinçle incelerek, inleyerekkollarımda büyüyenleri vermiştim… cansız kolları

ışığın sessiz kızlarıydı süt sağan akşamakan ılığında dağılan martılar toplardı ölü kızları

şiddet çoğalırdı gülün döküldüğü toprağaakan kan birleştirirmiş topallayan bütün aşkları

ben seçilmiştim; acıya büyüyen dağların çocuğuanam, yarim sanırken böyle siyaset ettim kırları

“ev rengê biratî me nevê ger tımî wa bın”ey yâren! ey komşu! ey kovuğu delik gizlerin asrı

kararsız duruşlara boğulurken kardeşineş tamlamalarla bozulur güzel bakışların kasrı

bir dilim var bugün, bir yurdum, bir tutkumgöklerin anası dur! durana kadar korurum onları

çünkü gidecek doğu kalmadı… doğu kalmadı

u z u n b i r m a s a l h a l i y l e ö l d ü y d ü md e ğ i ş t i r i r i m b i r g ü n b ü t ü n m a s a l l a r ı