Yenilmişler İçin 7. Parça

“Nilgün! ”

kendine kapandıkça her siyah amforaiçinden ben çıkarım anaforumlabirim ve birlik nasıl uzak bendenbir bedenden bir bedene uzanan bütün yollar çıkmazhaz bir bedenden bir bedene niçin akmazişte gene kuşkularımlayım, haklıyımçünkü ben tanrıyım. çünkü ben tanrıyım

zihnimin dokunaklı yerlerindeyim, bir siyam gülüölü aşkların kahkahası parmaklarımdatütsü, ipek ve kedi tüyübütün kumarlarınıza oynadığım kendimle baş başabir karar daha veriyorum, birkaç damla siyanürgür bir akşama asıyorum kendimi, geçerken görüngökyüzüne en yakın yıldız bile değil, yanınızdayımçünkü ben tanrıyım… çünkü ben tanrıyım

oysa gene kuşkularımlayım bütün tanımların aralığındadeğiştiriyorum hep yerimi bir divandan bir yatağasize sizi söylüyorum, size biziizi silinmiş her seste bir uyum tonutozlanmış yüzüm unuttuğunuz her hatırayaiçerdeyim; kapanan bütün kapıların dışındaay büyüyor işte, ay! burada kalayımçünkü ben buradayım, çünkü ben buradayım