Nakış

bana yorgun, yoksul akşamlar verdinsevincinde uzadı boynum hep o bilinmez yeredinmeyen yağmurlardı, bir bulut kesimiydi dudaklarınsen mi götürdün, yoksa ben nasıl geldim o bilinmez yerebir duman bulutuydun sen, bana isyan verdintenimde silinmez izler bırakarak, nehirlere nakşolmuş izlersen değil, senden bana kalanlar mıydı sevdiğimkokusuna sürdüğün yerlerimde şimdi, nehirlere nakşolmuş izlerson kuşlar döker kanatlarını, bana kanatlar verdindilsiz sözler, her biri biraz daha yalnızlığımve şimdi uçurumlar sığarken iki öpüş arasınasensiz ben kime gitsem, biraz daha yalnızlığım