Dünyanın En Güzel Dönüşü

ölümün uzun atları götürürdü şairisonsuzluğun rahmine; hüznün gölgesini silerkenkendi ateşiyle dans eder gecesarhoş bir rüzgar genişletiyor yangınıtek heceli yılgıların uçsuz güzelliğinde

alnını en son bulutun kıyısına yerleştirmişyitirişin kaynağına sızıyor usulcave ardından binlerce dize aktı toprağın gergefineyeryüzüne erimiş insan hem var hem yoktur daimaölmek en uzun şiirdi ölümü bilene