Satraplar

bulutlu bir sabahtıyalnızlıksaatin kumlarıydı sanırım yüzüme çarpanivecenkalabalıkağır ağır uzaklaştı ormanve deniz günlerigeride kaldı

çölü kesti bir martıbir çığlıktaş kanatlarla vurdum uzak dağlaraardımdangelen yok, sanırımcebi çiçeklerle doldurangül ve kiraz bahçeleriyandı

altımda geçmişin atıomuzlarımdasaçlarının uzun yıllar ördüğü kaftankarardısanırım dönmeyeceğimsislere gömüldü çoktan eski günlerinbulanıktapınağı

dönüyor güz kartallarıyaklaşıksatrapların gömütüne, boz kayalardannerdeyse inecekkaranlıkköşede gözlerini dikmiş üç başlı köpeksızan kanabaktı

artıkırmağın sonuna vardık