Son Şehir

Duvarda canlı ışıklar bir hayalBu yaldızından alevler taşan resim.Ölümle gölgeli bir düştür, ihtimalBakıp bakıp bana mahzunlaşan resim.Bu ince çerçeveden başlıyor düşümGözümde canlanıyor mavi bir liman.Bu rengi, bilmiyorum, nerde görmüşüm?Deniz parıltılı, dağlar duman duman...Düşünce yollara köy köy, konak konakNasıl arardık o aydın şehirleri.Derinleşen uçurumlardan korkarakNasıl geçerdik o azgın nehirleri...Nasıl arardık o aydın şehirleri.Önümüzde şarkın o kar yüklü damlarıVe işte buzdan ışıklarla bir şafak!Beyaz ufuklara karşıydı camlarıBenim kızaktır o billur yokuşta bak!Ve işte buzdan ışıklarla bir şafak!Bir ince kız gibi omuzumda mavzerim"Çakırcalım" diye başlardı türküler...Birer ateşti o çapraz fişeklerimGüneş batınca yavaşlardı türküler"Çakırcalım" diye başlardı türküler...Uzaklaşırken at üstünde bahçedenDüşerdi omuzuma nurdan bakışların.Limon çiçekleri dallarda ürperen...Alevlenirdi gururdan bakışlarınDüşerdi omuzuma nurdan bakışların...Bu son şehirde kapanmıştı gözlerin:Sütun sütundu uzaktan şelaleler.Deniz güzel... geceler, çeşmeler serin...Bahar sefasına dalmıştı bahçelerSütun sütundu uzaktan şelaleler...