1 Ocak

Günün kapıları açılırdilin kapıları gibi,bilinmeyene.Dün gece anlattın bana:Yarınimleri düşünmek zorunda olacağız,görünümü çizmek, planı tasarlamakçift katlı sayfası üzerinekağıdın ve günün.Yarın, yaratmak zorunda kalacağız,yenidenbu dünya gerçeğini.

Gözlerimi geç açtım.Saniyenin bir anı içinAztek'in duyumsadıklarını duyumsadım,uzanıp beklerkendağlık durunun kıvrımındaufuktaki çatlaklar arasındanzamanın kesin olmayan dönüşünü.Fakat hayır, yıl geri dönmüştü.Bütün odayı doldurduve bakışım neredeyse dokundu ona.Zaman, bizden yardım almadan,yerleştirmiştitıpkı dünkü düzen içindeboş cadde üzerine evleri,evler üzerine karıkar üzerine sessizliği.

Yanımdaydın,hala uykuda.Gün yaratmıştı senifakat henüz onaylamamıştıngün tarafından yaratılmayı.-Benim yaratılmamı da belki.Bir başka gündeydin.

Yanımdaydınve gördüm seni, kar gibi,görünüşler arasında uyuyan.Zaman, bizden yardım almadan,evleri yaratır, caddeleri ağaçlarıuyuyan kadınları.

Gözlerini açtığındayürüyeceğiz, bir kez daha,saatler ve yarattığı şeyler arasında.Görünüşler arasında yürüyeceğizzamana ve birleştirdiklerine tanık olacağız.Belki günün kapılarını açacağız.Ve sonra bilinmeyene gireceğiz.

Cambridge, Massachusetts, 1 Ocak 1975