Su Susuz Bırakmıştır Toprağı; Kan İremdir

Dara çekerken hüzün mutluluk hallacınıTarih kim bilir nerde kaybetmiştir tacını

Şair sessiz ölmeli “âh” kokulu her izdeAkacak yön kalmamış artık; pusula kırıkKoynundan karanfiller derilecek denizde

Haramiler kuşatmış yârini ıraklarınKurtulmayı bekleyen azgın bir devdir hayalYalnızlık gözlerine köz koymuş ırmakların

Aslı nedir kimseler bilmiyor; can veremdirKelimeler ki, çarpıp duruyor karanlığaİmge, bir kuraklığın ortasında Kerem’dir

Söz sahilinde umut savruluyor kum gibiSu susuz bırakmıştır toprağı; kan iremdirŞiir bin bir yerinden çatlamış, tohum gibi

Hâtıralar tarihin başucunda âvâreTarih hâtıraların ardında pâre pâre