Son Yangın

Benim değil o eski ateş semazenleriŞimdi viraneleri ağlatıyor tenleriDalgın ırmaklarını kuruttum acılarınRengi değişti sevda ikliminin, sularınGeçmişini arayan o divane köprülerAkşamın kollarında yıkıldı birer birerYağmuru anlamayan bulutlar benim değilGünbatımına mahkûm umutlar benim değil

Âşikâr olmuş meğer tende can, canda cânanBende yanan nûrudur, nûrumdur onda yananŞimdi doruklardayım, ne yoksulum, ne yetimŞu incecik kalbimdir varlığına hüccetimNice serv-i kâmet ki, kuru bir yaprak imişMeğer ruhum savrulan bir avuç toprak imişBenim değil o hülya, hânende, siyah ışıkBenim değil o saray, şehriyâr, o karmaşıkÖlümü gezginlere bağışlayan şahmaranBenim değil o sahra, fırtınalar, kum ve kanAklı bile çaresiz koyan mağrur pençeliBenim değil o mühür sevdalısı, o deliPerdeler indi zaman perisinin yüzüneGecesini bağladım ağlayan gündüzüne

Duymadığım seslerle uçuyor şimdi kuşlarEllerimden tutuyor sıra dağlar ve taşlarSon bir titreyiş kaldı karanlıkta, uyanmakKül olmadan vuslatın kapısına dayanmakBelki bir yol bulunur kırılan aynalardaBahçıvan handân olur bu ebedî bahardaDumanlı ayinleri bitti evin, sokağınGeldiğini söylüyor hayat yeni bir çağınYeni bir sonsuzluğa açılan pencerelerSöyleyin, o mihrimah muammadan ne haberEy eski çığlıklarım ne haber, nerdesinizŞimdi yalnızlığa mı gömülüyor sesinizYıkıldı zindanlarım, dehlizlerim, mahzenimGüllerim son yangında açıyor şimdi benim

Son yangın, kâinatın her yerinden duyulanSon yangın, ceylanların gözlerinden yayılanSon yangın kâh bembeyaz, kâh kırmızı bir rüyaSon yangın gölgesini bırakıyor uykuyaSöz, incinin mercanla buluştuğu derinlikYürek bir tahtırevan, sessizlik ve serinlikKalem son limanıdır deniz fenerlerininNilüferler büyümüş içinde her birininBen Nuh’un gemisiyim; o bir tufan güneşiİki meftûn pervane ağlatıyor dervişiHayal, melekler kadar ıraktadır ve yakınZülüfleri tutuştu bu yangında firâkınBu yangın dokunuyor derine, hep derineBu yangında yürüyor yolcular kaderine

Öğün ey aşk masalı okuyan tarih, öğünSalıncaklarında ay benimdir şimdi göğünBenimdir arzdan arşa tebessümle yükselenO terennüm, o dua, yed-i beyzâdan gelenRüzgâr benim, ölümsüz karanfiller benimdirO esrarlı ülkeler, nazlı iller benimdirKüheylan alev alev bir menzîle koşuyorBu son yangını şimdi kâinat konuşuyor