Sensiz Kalan Bu Şehri Yakmayı Çok İstedim

sensiz kalan bu şehri yakmayı çok istedim

mavi bir aleve dönüştürdüm kalbimi bir andatutuşturmak istedim beni böyle umarsızbırakıp gittiğin bu zalim şehriyakamadım gözlerin dikildi karşıma bir caddenin tam ortasındainanılmaz güzel bakıyordu gözlerime hafif ıslaken özel en bilinmeyen türleri açmıştı papatyalarınhatıralarınla titriyordu içim kuşlar kanatıyordu gönlümü

gri bulutlar geçiyordu göğümdenanlamak üzreydim neron’un roma’yı neden yaktığınıkaranlık bir koridor açıldı önümde anlayamadımyenik düşmüş bir napolyon kadar mutsuzdum aslındaintihara kalkışan hitler kadar çaresizyakmak üzreydim ki bu şehri hatıralarıniçli bir yağmur gibi boşandı üzerime

kediler geçti birden kavşaklarından şehrinacı acı miyavladılar gözlerime baktılar kızgındılar kırgındılaronlar da tutulmuşlar anladım sana bendeki kadaronlar da terk ettiğin bu şehri çaresizyakmak istiyorlar yakamıyorlar

saçların dikildi karşıma bir sokak köşesindeher telinde parmaklarımın izleri parlıyordubenzersiz kokunu alıyordu kıvrımlarından rüzgargözleri doluyordu saçlarına bakan kedilerinher biri bir kenarda darmadağınçömelip kalıyordu yutkunuyordurengi kaçıyordu pencerelerde perdelerin

nereye yürüdüysem bakışın, duruşun, sesinanladım söndürmeliyim tutuşan yüreğimikendimi yakmış olurum yakarsam bu şehriçünkü sen her şeyinle bendesin