Öteden Gelen Şiir

o aşk, kalbime çöken ağır bir yüktü Rabbimo aşk, ruhumun bile belini büktü Rabbimkristalin içinde incimi parçaladıçakallarla sevişen hımcımı parçaladıyalnızlığım karanlık dökünce yollarımasiyah lekeler düştü kırılan kollarımaesrarlı bir köpüğün infilekıydı hayattutunduğum her dalın ucunda koptu feryatO bir masal kızıydı, anlamadı dilimdenkelebekler misali uçup gitti elimdenbulduğum âna değin riyâsız bir kefenibenimdir bildiklerim çâresiz koydu beniyarattığın kıvılcım her şeyi yaktı Rabbimkaderim bana yalnız seni bıraktı Rabbimağlamaklı bir yıldız bakıyor taşlarımadokunuyor toprakta uçan gözyaşlarımagörmüyor saatlerin sararıp solduğunubilmiyor mezarımın kendisi olduğunubozkırımda yeşeren gül sızımdır O benimgöklerime koyduğum yıldızımdır O benimgölgesini gölgemden esirgeyene inat'Şâirindir bu çiçek! ' diye duyun kâinathayrandım, kapısından kovduğu ânda bilehangi bülbül beddua eder dünyada gülegöğsünü ışığınla doldur, bırakma Sen'sizömrü saâdet bildi gülüm dünt, yada bensizorda nefesim soğuk, sesim boğuktu RabbimO'na baktığım ânda bile O yoktu Rabbimırmak denize aktı; ruhum şimdi Sen'dedirhayatta bütün mâna bir parça kefendedirâh benim yeryüzünde oyalanan kaderimsonsuzluk tezgahında mayalanan kaderimbuldun kayıp ülkeyi bir volkanın içindecennetine kavuştun çıkan canın iindeşimdi yoksun, çünkü yok varlığında yokluğunsarmaşıklar çölünde tükendi çocukluğuntanyerinde ânsızın geceyi yaktı Rabbimsenden bana akşamsız seni bıraktı Rabbim