Nuyageva

Doruktan uzattıkça mercan bakışlarınıBazen güneşe bakan gülleri hatırlarımYaprakları en ücra yıldız kanatlarındanEzgiler sağnak sağnak iner dudaklarındanBazen fosforlu bir gemi belirir ufuktaKöpürür ülkemin siyah koylarındaAralayıp susamış mekan bulutlarınıDoruktan uzattıkça mercan bakışlarınıBazen bir kapı açılır rüyalarımdaSonsuzluk çiçek tozu, dökülür avuçlarıma...O nasıl maceraydı, o nasıl 'düşt'üÇevresine ihtilal kuzgunları üşüştüAy görünce düzenli ışıyan gözleriniHıçkırıklı bir mendil gökten kıyıya düştüÖyle maktul bir esaret boşaldı ki doğudanköleler ata bindi, sultanlar yaya düştüNuyageva bir gümüştü, tılsımlı bir gülüştü...