Kapattığın Kapılar Ardında Üveyikler

Bin bir gece kuşları nefesinde yanıyorİnciler diziyorum; nazlanıyor kirpiklerŞiir ateştir; dilin damarları kanıyorKapattığın kapılar ardında üveyiklerSaçlarından süzülen sularda yıkanıyor

Umarsız serzenişler bahçesinde yaşamakÖlmektir; yürü şimdi, çölde seraba sığınZifiri karanlıkta cam yeşili ve mağrurBir nehir, kıyısında ağlıyor yalnızlığınKimse bilmez ki ölüm hangi tenhâda durur

Kalbimden aldığın gün sonsuz saltanatınıSana vedâ taşından bir saray kuracağımBuhurdan tepelerde arayacak tahtınıBaşımı yokluğunun mührüne vuracağımAyaklarına serdim delilik sanatını

Neden yine habersiz bakıyor karşımda yerDikenli mektuplara damlıyor sanki sesinBelli ki, hicretimi bekliyor şimdi göklerHangi kafesin mahkûmudur, bilmeyeceksinKapattığın kapılar ardında üveyikler