Hüzzam Yangınları III

Son yangın

Kül oldu coşku ve âh; nazlı aksın ister suİster okyanusları salsın toprağa birdenToprak her damlasında bir deniz taşıyacakSusuz ölüp de sonsuz uyanınca kabirden

Elbette alışacak gündönümünde sessizAkıp giden bembeyaz kuğusuna özleminDaha şimdiden boyun büktü yalnızlığınaYıllardır dalga dalga bir aşk arayan zemin

Nağmeler isterse gül getirsin ötelerdenYaprakları bir alev yalımıdır; bilecekBilecek de, göklerden bulut bekleyen toprakMağrûr kıvılcımları gözleriyle silecek

Çürüsün dipte tohum; infilak etsin veraRüzgâr yok; yalnız akkor fırtınalardır gelenEy ruhum, sen de artık bu esrarlı yangınınFecre kadar uzayan gölgesinde gölgelen

Ey ruhumun yoldaşı bedenim, aynaya bakEskiden beri âteş yurdundasın, sarısınTutuşan her hücrende bir bahar dirilecekSen ki, zaten toprağın yorgun hükümdarısın