Gül (Yine Hüzün)

bitir bu işkenceyi, sende artık bana güldokundurma elini pıhtılaşan kana gülbahçe boş; çeşme kuru; nerde bostancıbaşıgelde feryâd ü figân etme bu hüsrâna gülyıllarca yatağında uyudum semenderinçakallar yuvalandı bizim olan hana gülunuttum gökkuşağı altındaki resmininice bühtan ettiler eski bir sultana gülkâinat oluk oluk boşalırken içimdenyağmur damlası bile olamadım sana gül

uzandığım her hayal tutuşturdu ömrümüher yangınla yeni bir yangın düştü cana gülya öldür, yarasalar okşasın cesedimiya da terkedip gitme beni bu isyâna güldinle ki, en ölümcül şarkımı söylüyorumdarağacı kurdular döndüğüm her yana gülnasıl sevişiyorsun kırkayakla, çıyanlahani boyun bükmüştün ebedî fermana gülmeğer bir yanılgının zinciriymiş umudumgüvenimi yitirdim şimdi her dermana gül.