Bağışla Beni Kölem

Yoksa dönmeyecek mi yüzünü bana güneşO eflâtun şarkılar çalacak mı yenidenMeğer dil en belalı gecesiymiş ömrümünNe kadar da güçsüzmüş bir sultan kölesindenAh, o özel anları öldüren kelimelerAtabilseydim sizi lügatimden, atardımKöleyi sultan kılıp evrenin son tahtınaKendimi köle gibi kervanlara satardımBağışla beni rüyam, çölümdeki son denizBağışla allı turnam, dağ başındaki dumanMasum bir dalgınlığın infilâkıyla şimdiGel de gör; yıkılıyor üzerime asumanYalnız ay ışığında görüyorum kalbimiHuzurunda bir mahkûm gibi eğiliyorumBir şey var ıstırapla beni alnımdan öpenİki ufuk arası bir şey var, biliyorumİşte, senin yüzünle donattım karanlığıBaşkası kül, bahçesi, ötesi, tarihi külSenin bakışlarında gülümsüyor yıldızlarOnlara gizlendiysen avuçlarıma dökülGeriye mi atacak adımlarını yollarNasıl mutludur şimdi gözyaşı, korku, elemSana sultanlığımın ölümsüz fermanıdırEllerimden tutuver, bağışla beni kölem