Bağışla Beni Kölem

Yoksa dönmeyecek mi yüzünü bana güneşO eflâtun şarkılar çalacak mı yenidenMeğer dil en belalı gecesiymiş ömrümünNe kadar da güçsüzmüş bir sultan kölesinden

Ah, o özel anları öldüren kelimelerAtabilseydim sizi lügatimden, atardımKöleyi sultan kılıp evrenin son tahtınaKendimi köle gibi kervanlara satardım

Bağışla beni rüyam, çölümdeki son denizBağışla allı turnam, dağ başındaki dumanMasum bir dalgınlığın infilâkıyla şimdiGel de gör; yıkılıyor üzerime asuman

Yalnız ay ışığında görüyorum kalbimiHuzurunda bir mahkûm gibi eğiliyorumBir şey var ıstırapla beni alnımdan öpenİki ufuk arası bir şey var, biliyorum

İşte, senin yüzünle donattım karanlığıBaşkası kül, bahçesi, ötesi, tarihi külSenin bakışlarında gülümsüyor yıldızlarOnlara gizlendiysen avuçlarıma dökül

Geriye mi atacak adımlarını yollarNasıl mutludur şimdi gözyaşı, korku, elemSana sultanlığımın ölümsüz fermanıdırEllerimden tutuver, bağışla beni kölem