Babası Ölünce Şairin

Gökler yıkılmış, can dağlarına kar yağmıştırGüneş ansızın infilâk edip kararmıştırRuh nâlândır akşamleyin göğüs kafesindeNasıl da handândı bir bayram arifesindeBir rüyadan uyanmış, ferahfezadır şimdiBilmezsiniz, yâr burcundaki o yiğit kimdi? Bakışları neden öylesine parlıyorduÇektirdiği son fotoğrafında ağlıyorduBir vedâ iklimiydi gözlerinden yayılanBelki O’dur, aşkıyla ölüp şehîd sayılan

Ömrünce dünya için ne şikâyet, ne bir âhPeygamber çiçekleri kokan yolcu: SeyfullahBir ömür kutlu bahçelerde gezinip durduYüreğimi sonsuzluğun rengiyle doldurduGidince, çöktü birden muhayyel saraylarımİntizara gömülecek günlerim, aylarımSesinin yankısı var hâlâ kulaklarımdaSevdiği sözler kıvranıyor dudaklarımdaHasret yakacak yurdumu yıllar yılı artıkEmanetini bir gül gibi kabrine bıraktık