Babası Ölünce Şairin

Gökler yıkılmış, can dağlarına kar yağmıştırGüneş ansızın infilâk edip kararmıştır

Ruh nâlândır akşamleyin göğüs kafesindeNasıl da handândı bir bayram arifesinde

Bir rüyadan uyanmış, ferahfezadır şimdiBilmezsiniz, yâr burcundaki o yiğit kimdi?

Bakışları neden öylesine parlıyorduÇektirdiği son fotoğrafında ağlıyordu

Bir vedâ iklimiydi gözlerinden yayılanBelki O’dur, aşkıyla ölüp şehîd sayılan

Ömrünce dünya için ne şikâyet, ne bir âhPeygamber çiçekleri kokan yolcu: Seyfullah

Bir ömür kutlu bahçelerde gezinip durduYüreğimi sonsuzluğun rengiyle doldurdu

Gidince, çöktü birden muhayyel saraylarımİntizara gömülecek günlerim, aylarım

Sesinin yankısı var hâlâ kulaklarımdaSevdiği sözler kıvranıyor dudaklarımda

Hasret yakacak yurdumu yıllar yılı artıkEmanetini bir gül gibi kabrine bıraktık