Ankara’ya Vardığımda Bembeyaz

Heyecan ki, bitimsiz bir fırtınaydı o günSarsılıyordu zaman, ufuklar ve kardelenBir bekleyen var beni karanlığın kalbindeGidiyorum; yıldızlar mütebessim, ay derinEfsaneler yurdunun has bahçesine sessizGidiyorum; aynalar unutsun mevsimleriGökkuşağı olmalı gökyüzünde gözlerin

Yollar nasıl da mağrur, kıvrım kıvrım mutlulukHer şey kayıp gidiyor altından elleriminBir bekleyen var beni uzakta ve çaresizDağlara bakıyorum: Duman duman ayrılıkHava biraz bulutlu, biraz dalgın ve ayazÖmrüm bir muammanın avuçlarında şimdiDüşlerim, Ankara’ya vardığımda bembeyaz