Ankara'dan Ayrılırken Kırmızı I

Ne kadar da güzelmiş akşamleyin ağlamakHer gözyaşı damlası bir rüya çeşmesidirBöylesine içten mi bakarmış insana gökBulutları karadır unutulmuş bir teninToprak desen, rengârenk bir yalnızlık, bin umutHıçkırmak, en vefakâr çiçeğin yaprağındaBulmakmış o efsunlu yıldızını gecenin

Kırmızı önce bahar, sonra tahtında ömrünSaba Melikesi’nin kıskandığı bir hayalKızılay’da kuşların bembeyaz kanatlarıKaranlık dağıtmasın diye efkârımızıİnletir Kocatepe önünde o kırılganSon koşuyu bekleyen doludizgin atlarıAlevdir, Ankara’dan ayrılırken kırmızı