Ağlama Ki Aynalar Kırılıyor İçimde

ağlama ki, aynalar kırılıyor içimdebulutlara değdirme ellerini, ne olursanki görmüş gibisin bir pencere önündesessiz hıçkırıklara gömülen bedenimiruhuma dokunduğun fırtınalı bir gündeağlama, bakışların deli divane olur

yüzüm ya aydınlıktır, ya kan gibi karanlıkkehkeşanlar gizlidir oysa senin yüzündene kadar beklesem de gelmeyecek bilirimseni bende eriten bir muştu, yüreğimeo nergis edasıyla soluklanan gözlerinzindanıma pencere olmayacak, bilirim

sen misin yıllar boyu aradığım şehrayinyoksa yanılgıya mı düşüyorum yenidenbana bakınca neden kararıyor kainatneden uzaklaşınca ışıldıyor her sabahya bu yollar umutsuz duraklarda bitiyorya da hep umutsuzca yürüyor ayaklarım

ağlama ki, çiçekler kızıla boyanmasınyalnız benimle büyüt güllerini, ne olurgönlümün tarih olmuş devleri yeniden uyanmasınkıvılcım süzülüyor yaslı kirpiklerindenüzerime savurma küllerini, ne olurtutkular alev alev hüzne pervane olurağlama, çaresizlik kapıya dayanmasın

ya arala gizemli bütün perdelerinibir rüya çizgisinde şenlensin aynalarımya da hücre gibi kapat bana kendinikarışayım yeniden teraddüt sellerinebirer birer kırılıp dökülsün aynalarımsebil eyle sonunda her düşmana kendini