İnsanlar Var Ki...

İnsanlar var ki adaşım;yeşil dut yaprağında,yürür ormanlar gibive bir ipek böceği kahramanlığında,Alaysız,merasimsizve muttasıl;Sulhun beyaz bayrağını dokumakta.

Güneşi bir daha görmemek üzre,Gecenin derinliğinde saf saf,güneşe giden yolda,Kara katran karanlığına karşı gecenin,Kumral perçemleri rüzgârda,Yeni şarkılara hazır dudakları,mahzun ve melûl;Fakat ümitli,Fakat pervasız durmaktadırlar.

Onların kitabında yazılıdırNiçin hep yanık türküler bildiğimiz,Kime gücendiğimiz, kimi sevdiğimiz.

Bir kuş uçsa daldan,Bir garip geçse yoldan,melûl oluruz neden?Onlar biliyorlar biz söylemeden,onlar biliyorlar!

Onlar biliyorlar;Kızılca kıyamettir kopan,Siz serin uykunuzu uyuyadurun;Ve rüyasında mes'ut insanlarmeleklerle zina ededursun.

Dünya hepsine yeter.Fakat kızılca kıyamettir kopan.Gökyüzünde uçurtmaları çocuklarınMesel simitlerle döğüşüyorİnsanlar var ki civanım;Ölümü ekmek gibi,meyve gibi bölüşüyor.