Öz Duygum

Zat-ı sultan-ı beka, yani meânî hüsrevî,Saz ve söz ahengin etmiş aşka burhan-ı kavi.Ben ezel sermestiyim, meydanım arş-ı müstevî,Aksedince gönlüme şems-i hakikat PertevîMeyde Bektaşî göründüm neyde oldum Mevlevî.

Nurı hüsnün, nâr-ı aşkın şemine pervane var,Ömrümü vakfeyledim, birdir bana mehd ü mezarVarsa kalmış sırr-ı hilkatten yegâne yadigârİşve-i ney, neşve-i mey etti gönlümde kararGûş edince bezm-i vahdette rumuz-ı Bişnevî.

Hubb-ı Haydar bu tarikin hem sonu, hem başıdırCavidan ü Mesnevî, misbah-ı şule-pâşıdırSuret-i manada Hîinkâreyn sır kardaşıdır,Meşrebim Molla-yı Rumî, mezhebim Bektaşîdir,Ta ezelden yandı dilde bu çerağ-ı manevi.

Rişte-i ömrüm rebab-ı cismimin evtarıdır,Her rek-i can perde dest-i hecr, bestegârıdır,Zahm-ı sinem laledir gözyaşlarını enhârıdır,Hamse-i Âl-i Abâ esrarının gülzarıdır,Bu iki nurun tecellası ile gönlüm evi.

Olmadım meftunu malın, rütbenin, sim ü zerin.Zevki, şevki neyle meydir rind-i azade-serinDest-i cü dundan çekip kallaviyi Peygamber'inMazhar oldun feyzine Neyzen Cenab-ı Hay der’in,Kilk-i irfan-ı beyanın yazdı bu şi’r-i nevî.

1915