Neve

Neve-i vâhideyle sırr-ı vücud,Kendine kılmış âdemi bürhan.Cismi ruha nikab-ı râz etmiş,Bu nikabın içinde kalb-i nihan.

Bu tekâmül beşerde bit-tedriç,Saçıyor kalbe bir fürug-ı behîç.Ruhu vicdanla eylemiş tetvîç,Neremizde bu merkez-i vicdan?

Hani benlikteki hüviyetimiz?O hüviyet midir bu suretimiz?Ten mi ayine-i hakikatimiz?Hangi noktada dide-i iman?

Hiss ü idraki maddeten, manenBir bilen var dimağımızda gezen.Bî-haberdir o şey de kendinden,O da buhran içindedir her an.

Aşkı tevlit eden nedir tende?Yerde, gökte, denizde, gülşende,Aşka olmuş ezel, ebed bende;Taht-ı hükmünde vuslat ü hicran.

Bu mahabbetle ruh-i sevda-keş,Hüsne düşmüş ki hüsn ise ateş.Sıçramış bir kıvılcımı, şu güneş,Dönüyor cezbesiyle çerh-i cihan.

Asumanı dimağa sığdırmış,Mübhemâtı fünûna kırdırmış.İlim arttıkça cehli yığdırmış,Setr ü ifşa bu hikmete hayran.

Sahili yok bu ka’r-ı nâ-büdun,Bizi örten şu cism-i mahdûdun.Sen, senin olmadıkça meşhûdun,Neyi bilsin bu zerre-i izan?

Yaktı, yıktı bu Neyzern’i haşyet,Beni aczim ve aczimi hayret.Aşk u hicranla ettim ünsiyet,Kendini bilmemek imiş irfan.