Münâcât

Ey bana kendini büyük tanıtan.Hâlime bak da varlığından utan!

Sen kerim ü ganiyy u mutlaktınSâhib-ül cüd ü zül keremdi adın.

Hani nerde o şanlı saltanatın?Benden olsun sıkılmıyor suratın.

Tam otuz beş yıl oldu yarabbiÇıkmadı bu tevekkülün de dibi.

Va’d-i ferdayı başka kullarınaÇırak et de benim işim yarına

Kalmasın, çünkü yüz yüze bakacak,Çare varsa budur bugün ancak.

Ben senin bir çerağ-ı vahdetinim,Daha kestirmesi hakikatinim.

Bana öyle gelir ki zatinleŞu kelamı adam gibi dinle:

İkimiz bir mahallede büyüdük,Yüz göz olduk, hem arkadaş, hem Türk

Demeye söz bırakmamak lazım,Arz-ı hâle yakışmıyor ağzım.

Beni sen başkasıyla etme kıyas,Ben kalender ve sen de Rabb-ün nâs.

Bende varsa eğer o kalb-i selim,Arş-ı âlâna kör kütük gelirim.

Kim ne der? Enbiya mı yan bakacak?Beni hangi cehennemin yakacak?

Hiç’i onlar da eylesin idrak,Abd-i evlad-i husrev-i Levlâk

Hacı Bektaş, Cenab-ı MeulânâNeyle meyden kanat takınca bana

Oldu lânem cihan-ı şi’r ü hayalRuhuma yağdı nağme-i âzâl

Murg-ı aşkın olur mu hiç konağıEbediyyet önünde “yem” çanağı?

Sânihâtım sema-yı marziyedenArmağanlar nisâr eylerken

Taparım kendi ruhumun sesine,Kalbimin ateş-i mukaddesine.

Beste-i erganun-ı ilhamımOluyor sanki mehd-i ârâmım.

Gayb olup kendi kâinatındaBin bir isminle her sıfatında

Görünen şekl ü pertev ü elvan,Nur u zulmet, bedayi ü elhan,

Şiddet-i hub, tereddüdât-ı rücûBin tazarru, eyâd-ı merfû’

Kime kimden? Zavallı insanlar!Pür-adâvet, yalancı bürhanlar!

Altı bin yıllık emr-i teşkilatYıkılır mı kolay kolay? Heyhat!

Fitne-i inhisar-ı edyândanVar mı kalb-ı selime malik olan?

Önce sevda, kadın ve şevk-ı naîm,Zeni aguş-ı âdeme teslim,

Sonra şehvet edince tende tulüİlk sözün, tatma meyve-i memnu?

Şahlanan... bu nehyi dinler mi?O melekler mi, yoksa cinler mi?

Nur-ı şehvet, o hâlık-ı akdes,Ser-çerağ-ı hayat ü ruh u nefes

Emr-i tahdide zor gelir ya Rab,O iken her muhit-i nura sebeb

Bunu vicdan bilir ki: Nev-i beşerKünh u aşkı...le fehmeyler.

Mihnet-i aşk-ı evvelini çeken,Ruh-ı asrı tefekkür eylerken

Bin telehhüfle ah u vah ederekŞunu vird-i zeban eder bî-şek:

Üss-i...sün hutüt-ı heyetini,Bâb-ı aşkın müsellesiyyetini

Aşk-ı asrîme eylerim mihrap,Şi’r ü aşkın teranesi bu kitap.

Şu iki beyti ben de bil-inşâd,Ömrüm oldukça eylerim feryat:

Nasıl olmam zebunu kahr-ı gamın,Hatırımdan silindi şekli...m.