Nevzat Çelik

Tahliye Olan

I

kara sürülmesin diye anamızın ak sütünebaşımızın gölgesini bile düşürmedik önümüzekoşarak gelirdi seksek çizgisinden çocukların sesiacının aynasında yansırdı yurdumun o can sureti

II

apansız kar fırtınası tozardı uykularımızduyardık basılmış yuvaları dağkırlangıçlarınınsesimiz sesimizi kucaklayarak aşardı duvarıkar aklığını kan yakmasınaçın kanatlarınızı kırlangıçlarımmavi dağ dumanınısarın kanatlarınıza kırlangıçlarımumut umut dağlarımızdakanatlanın kırlangıçlarım

III

çatımızın üzerinde gökyüzü diye bir şey vardıboş bir tabut gibi yatardı havalandırmada bizsizbir zaman çıplaklığımızı ısıtan giysilerimizve görüşçülerimiz vardı yüzleri yasaktıo yasaktı bu yasaktı şu yasakyasaklar arasından bir güzelim yasakkırıp atardı yasakları elimizden yuvarlasak

mektupsuz kitapsız uykusuz kaldıkkadınsız topraksız ağaçsız kaldıkyıl yıl mapus mapus kaldık aç açıktaştık.. dayandık.. kimseler duymadıgelip de çatmasa kaşını ayrılıkdostlar gene birlikte dayanırdık

IV

ne yaşlı bir kavak gibi son deminde üşüyen babamıne yaprak yaprak düşleri savrulan anamıne bin yıllık kavgamızın bağbozumunune bir akşam vakti yanan denizin ufkunune beyninin yüreğinin ve gövdesininbütün kapılarını araladığım üç aylık karımıne de karımın karnında yatan yarı canımıbırakıp da düşmek içeri dostlarkoymadısizi parmaklığa asıp gitmek kadar