İnat

sabahın köründe çıkıyorsunuz evdenkaybedilmiş savaşın utancısabahın köründe

gölgeniz

kardeşten ötesiniz belediye otobüslerindeteriniz etiniz karışıyor birbirineevin delisi gibi kanıksadınızkadıköy karaköy vapurundaki sinan’ısırayla geçer uykulu gözlerinizdenişportacılar dilenciler martılar

ve en aptal uyumu dalganın

fakat

birdenbire bir mendirek gibi girer göğsünüzedenizde ölü bir balık olmak isteyen kadın

nanikçe bir şey var şu intihardaazbiraz mizah yanigeçer geçmez aklınızdanoracıkta

yüzünüzü donduran

inatla duruyorum işçıkışlarındaellerim gökyüzü kadar genişhem kör hem topal

siz böyle nereye

Haziran 1988(suda seken hayat,1993)