Zehir

Çocukken haftalar bana asırdı;Derken saat oldu,derken saniye...İlk düşünce,beni yokluk ısırdı:Sonum yokluk olsa bu varlık niye?

Yokluk,sen de yoksun,bir var bir yoksun!İnsanoğlu kendi varından yoksun...Gelsin beni yokluk akrebi soksun!Bir zehir ki,hayat özü faniye...