Yunus Emre

Kaç mevsim bekleyim daha kapında,Ayağımda zincir, boynumda kement?Beni de, piştiğin bela kabında,O kadar kaynat ki, buhara bezet!

Bekletme Yunusum, bozuldu bağlar,Düşüyor yapraklar, geçiyor çağlar;Veriyor, ayrılık dolu semalar,İçime bayıltan, acı bir lezzet.

Rüzgara bir koku ver ki, hırkandan;Geleyim, izine doğru arkandan;Bırakmam, tutmuşum artık yakandan,Medet ey dervişim, Yunusum medet!