Takvimdeki Deniz

Hasreti denizlerin,Denizler kadar derin.Ve o kadar bucaksız.Ta karşımda yapraksızKullanılmış bir takvim.Üzerinde bir resim;Azgın, sonsuz birdeniz.Kaygısız, düşüncesiz,Çalkanıyor boşluktaResimdeyse bir nokta;Yana yatmış bir gemi,Kaybettiği alemiArıyor deryalarda.Bu resim rüyalardaGibi aklımı çeldi,Bana sahici geldi.Geçtim kendi kendimden,Yüzüme o resimden,Köpükler vurdu sandım.Duymuş gibi tıkandım,Ciğerimde bir yosun.Artık beni kim tutsun.Denizler oldu tasam,Yakar onu bulmazsamBeni bu hasret dedimVarırım elbet dedim.Bir ömür geze gezeTakvimdeki denize.Ne var bana ne olduOdama nasıl dolduBirden bire bu meltemVe dalgalandı perdemHavalandı kağıtlar.Odamda kıyamet var.Ah yolculuk yolculukNe kadar baygın solukO gün bizde betbenizVe ne titrek kalbimiz.Ve eşyamız ne küskün.Yola çıktığımız günBir sıraya dizilmişGözyaşlarını silmiş,Bakarlar sinsi sinsiNiçin o anda hepsiBir kuş gibi hafiflerArkandan geleyim derNiçin o güne kadarDilsiz duran ne kadarEşya varsa dirilirYolumuza serpilirUfak böcükler gibiGezer onların kalbiÜstünde döşemeninGizli bir didişmeninSaati çalar o anBirden bakar ki insanHerşey karmakarışık.Ayırmak olmaz artıkBir kalbi bir taraktanVe kalb ağlayaraktanÇekilir geri geriTerkeder bu mahşeri.Bu mahşerin içindenO gün ben de geçtim ben,Nem varsa evim, anam,Çocukluğum, hatııram,Ve ne sevdalar serdeBıraktım gerilerdeKaçar gibi yangından.Rüzgarların ardındanBaktım da süzgün süzgünKurşun yükünü gönlünTüy gibi hafiflettim.Denize hicret ettim.