Tâ Maverâdan

Rüzâr öyle esti, öyle esti ki,Her şey uçup gitti, kaldı Yaradan.Ayna düştü, hayal, perdelerdekiBir akiscik gibi çıktı aradan.

Sırtımı uykuda dürtüyor bir el:Fırla yatağından koşar adım gel!O bir minicik zar, kabuğunu del!Seni çağıran var, tâ maverâdan!

(1958)