Ölünün Odası

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş;Yerde çıplak bir gömlek; korkusundan dirilmiş.Sütbeyaz duvarlarda çivilerin gölgesiArtık ne bir çıtırtı ne de bir ayak sesi…Yatıyor yatağında dimdik, upuzun, ölü;Üstü, boynuna kadar bir çarşafla örtülü.Bezin üstünde ayak parmaklarının izi;Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi.Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana;Gözleri renkli bir cam; mıhlı ahşap tavana.Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var;Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an;Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan.Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm;Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm