Yaşlı Çınarların Düşlemesi

BirgünYine bulaşacaklardı,AydıldıklarıÇınar’ın gölgesinde;İlk günkü gibiMutlu olacaklardı,Tüm bir yaşantı boyuBirbirleriniBırakmayacaklardı..

BirgünYine buluşacaklardı,Kabuğunda çakı ileYüreklerini - isimleriniBirleştirdikleri,Çınar’ın altında..O beklenenO en güzel günO en mutlu düğünBir türlü gerçekleşmedi,Çınar da büyüyüp serpilmedi..YüreklerOldukları yerde,Bir paslı çakınınUcunda takılıp kaldı;Çınar’ın gövdesindeYeni yüreklerEskileri kovaladı;Onun için deÇınar ağacıBir türlüİhtiyarlamadı, sararmadı..

Delikanlılık çağının anılarıYaşlı çınarları güçlendirdi;Bu yürekleri çizenler,Çınarların gölgesindeBir daha görünmedi..

İstanbul’da,İçerenköy’de - Suadiye’deVe de Fenerbahçe - Bebek’de,Çınar ağaçlarına koşanlar,Birbirlerini yitirdiler;Çınarlardakiİnce buruk çizgiler,KaybolanlarınYaşantılarını sürdürdüler.