Toprakla Bütünleşme

Hilal ve Kazım Doğancı’nınÖlümsüz anılarınaBirgün döneceksinYine geldiğin yere,Bitiremediğin düşlerleÖrtüleceksin,“Tam engellerinÜstesinden geldim,Ohh dünya varmış”, diyeDerin bir nefeseÖzlem çekerken,Bir küçük kördüğümüÇözemeyeceksin;Sonsuza dekYaşantını yitireceksin,Biranda kaybolupGideceksin,Bir daha görünmeyeceksin..

Güneş,Yine doğup - batacak;Rüzgârlar - dalgalarVe insanlarHırçınlıklarını bırakmayacak,Seviler - gülücüklerYarınlar varmışcasına,Bir buruk mutluluktaBirbirini kovalayacak..Yaşantının gizindenVe evren’denNasıl koptuğunu,Güllerin suyunu yitirinceNe denliSararıp - solduğunuGöremeyeceksin,Çiçeklerin - çimlerinSüslediği,Bir parçasınaKavuşmak içinYaşam boyuÖzlemini çektiğin,Onulmaz savaşındaYenik düştüğünO güzelim toprağıSevemeyeceksin,KaranlığaTutsak olacaksın,Öldüğünü hatırlamayacaksın,Denizlere açılmak,Azgın dalgalarlaBoğuşmak isteyeceksin,Bir yaprağın;Ya da bir servi’ninGölgesindeMutluluğa ereceksin.(17 Haziran 1978)