Ocak Ayı, Ocak Başı Düşlemesi

OcaklarYanıp - yanıp söndü;Odunlar, tahtalar, çıralarÇatır - çatırÇatırdayarak;Çıtır - çıtırÇıtırdayarak;Seslerin en sıcağınıMutluluk dağıtanını,Gözlerden kulaklara ördü..

Sert ve kuruBir kış rüzgarı,Bembeyaz karın, duruSoğuk fırtınası,Ocağın ılık çevresindeTitreyenleri birleştiriyordu;Ocakta kütükler değilUzak - yakın anılar sankiAlev alıyordu;Çatırtılar - çıtırtılar kesilince,Alevler tükenince sönünceOcak korlanıyordu,Nar kırmızısı ateşSöndükçe kül oluyordu..“Şeytan Dansı” ‘nıAnımsatan,İnce - kalınParça - parça gölgeliAlevlerin uğultuluGürültüsü,Doyurucu - uyutucuSere - serpe görkemliGürültüsüRenkli düşlere dönüşüyordu..

Ocak,Çatır - çatırÇıtır - çıtırYangınını sürdürüyordu;Ocak,Alev - alevGürül - gürülIşıldıyordu - gülüyordu,ÇevresindekilerMutlulukla doluyordu,Eller - avuçlar ısınıyordu,Sevgisini yenileyen,Sesini - güncelliğini yitirenO canım renkli düşlerÜşüyordu..Kış’ların - soğuk’larınAcımasız - amansızYalnızlığında- yoksulluğunda,Ocak’lardan uzak’lardaAş’a, su’yaVe bir avuç sıcağaÖzlem çekenler,Büyükler, küçüklerSevimli bebe’lerYakınıyordu,Diledikleri erinciYakarsalar da bulamıyordu..

Ocak’lardakiAlevlerin gücüBirazdan silinipKaybolma üzüncüÇatır - çatırÇıtır - çıtır..

Her mevsim Boğaz’daMavi suları yaranTaka’ların gürültüsü;Birbirini usanmadanKovalayan görüntüsü,Yüreği tümden okşayanTak - tak’lıTuk - tuk’lu süzülüşü,Takır - takırTukur - tukur..Ocak’larınÇat - çat’larıyle;Taka’larınTak - tak’larıElele vererek,Ocak’larda küllenen düşleri,Gök boşluğu’nca savrulanDumanlarla beraber,Uzaklara sürüklüyordu;Tüm özlemleri,Bir bozkır kenti’ndenSalt bir kıyı kenti’neİstanbul’a götürüyordu..

Yaşlı yaşamını,Bakımsızlıktan dökülenEski yuvasınıAyakta tutmak,Avunmak - avutmakYaşamak ve yaşatmakİçin çırpınan.Dalga’larlaÇalkalanan - boğuşan,Sabah’larınSisli - donukKör karanlığındaYeniköy’deBalığa çıkanYüreği buruk,Olta’ları - ağlarıTakası’nın küreği kopukSadık Reis’iVe köhne tekne’siniBoğaziçi’nin balıkçıları,İçtenlikle selamlıyordu.