İstanbul'u Yitirdik

İstanbul’u yitirdikAnkara yollarında.Ses gibi,Rüzgâr gibi,Su gibi..Sabahın ilk aydınlığındaKaybettiğimiz,Uğruna bütün bir ömürVerdiğimiz,Arayıp da bulamadığımız;İstanbul’u yitirdikAnkara yollarında.

Yollar aydınlıkGötürürdü bizi alabildiğine..Yollar dar geniş,Demezdi ki artık dön geriye..

Yollar çakılı,Yollar asfalt,Yollar yapraklara dek;Serpilirdi ayaklarımızın altına..

Sanki ruhumuzYollardan alırdı kuvvetini;Sanki kalbimiz;Yollarda bulurdu sevgisini..

Eğer siz de bir sonbahar günü,Kuru çınar yapraklarının örttüğüYollar üzerinde beraber yürüseydiniz..

Eğer siz de o andaİçerenköy’de çınarın hışırtılarıArasında, mest olup sevseydiniz..Eğer siz de guruba karşıMutlu olduğunuzu hissedip:“Yaşamak ne güzeldir! ”, diyebilseydiniz,İstemezdiniz bir başka hatıra;O anda resimleşip, donmak;O anda bir daha çözülmemekÜzere, yollara çakılıpKalmak saadetini arardınız..Deniz, mavi mavidir uzaklarda,Gurup, pembe, mor, eflâtun;Kuru çınar yaprağı karışmış toprağa,Bir tükenmez ahenk bırakmışYalnız ve yalnız hışırtılı..

Öyle bir ahenktir ki bu,Beraber duyduğunuzVe yaşadığınız zaman,Hayat güzel,Yollar uzun,Göz memnunVe ruh mes’uttur..

Kaybettiğiniz zaman,Gözleriniz dolarak,Ses gibi, rüzgâr gibi su gibiBir şeyler yitirdik yollarında, derdiniz,İstanbul’u hatırlayarak dertlenirdiniz.