İstanbul Bulutu

KARIMA

Filizi bakışlıBir çift yeşil gözeVuruldum da duruldum;Tükenmez bir aşkla yoğuruldum,Yaşantının her anındaVe O’nun yanında,Gerçek Sevgi’yi buldum.

(16. Temmuz. 1985)

İSTANBUL BULUTU

Ilık bir mayıs sabahı,Rüzgâr mavi-maviMasmaviOkşuyorsa pencereni;Minik serçelerinCıvıltılı sesleri,DoyasıyaRuhunu dolduruyorsa,Düşlerini uyandırıyorsa,O güne yeni bir umutlaVe coşkuyla başlayabilirsin;Duyarak tüm güzellikleriİçine sindirebilirsin…Böylesine aşk şarkılarıFısıldanan büyülüBir mevsimde,Eski renkli anılarıVe gelecek baharlarıHatırlamak varken;Ölümü düşünmek niye?Daha mutlu yarınlarıKovalmak güzelken;Niçin yaşamamak gönlünce?Bu kadar erken-erkenUzun bir yolculuğu özlerken,Uzaklaşmak isteğiBütün sevdiklerinden? ..Kuşların çarpanVe çırpınan kanatlarındanHuzura erebiliyor;Onlarla beraber bulutlara,Enginlere doğru özgürceUçabiliyor musun?

Tepelerin üzerine çıkabilsen de,Rüzgârları tutabilsen de,Gökboşluğunun derinliklerindeKaybolabiliyor musun?O halde sen de esintilerinle,O cânım gülücüklerinle,İstanbul’u saran, kucaklayanBoğaziçi’ni bağrına basan,Hırçın rüzgârlarınla uğultulu;Pırıl pırıl aydınlığınlaÜrperti ve canlılık doluBir İstanbul bulutu olmalısın…

Yağsan da yağmasan da,Unutulmayan bir sevgili gibiSaçlarımızı okşamalısın;Tepeden-tırnağaSırılsıklam ıslatmalısın…Sonra, derinden-derineİçimize sinmelisinVe demir atmalısınRenkli düşlerimize;Gözümüzün bebeğininOrtasına gelip kurulmalısınGönlünce-keyfince.Boğaziçi’nde gülümseyenMaviyle dolu bakışlarımızdaDinlenmelisin-serinlemelisin;Dünya’daki bu en güzel beldede,O cânım Boğaziçi’nde gezinmelisin.