Güz Düşlemesi

Dallarından ayrılmışsararmış,kuru yapraklar;Gök boşluğuncadağılmış,parçalanmışGri - gri bulutlar;Güzlerin - sevilerinen yalınAnılarını anımsattılar..

Rüzgârlar,Koklamadılargül bahçelerini;Minik serçeler,okşamadılarTelgraf direklerinive tellerini..Bir akşamyağmurununEsintisinden sonra,Yapraklardaserçelerbulutlar da,ÜzünlendilerUzaklara gittiler,bir daha görünmediler..

Düşler, bırakmadılardoyumsuz güzleriFilizi gözleri,İkisi de tümdenİstanbul’ladoluydular;Boğaziçi’nde,Yeniköy’de,Kuru - kupkuruyapraklarla,Adım - adımKaldırım - kaldırımDosttular - arkadaştılarKovaladılarbirbirlerini delice,Ayaklarına takılanhışırtılı sesleri,Yürekten duydulargönüllürince..Güz bitincene yapacaklardı?Yapraksız, bulutsuz, rüzgârsıznasıl yaşayacaklardı?Kopamadılar dallarından,Savrulamadılar,Güz’ü tutamadılarUmutsuzluğa kapıldılar,Parça - parça oldular,Dağıldılar.

Sessizlikler - gürültüler,Gündüzler - gecelerGüzlere dek tükenmedi;Kaybolan yapraklar,minik kuşlargri bulutlar,Nerdeydi?