Necdet Evliyagil

Eskiye Özlem

Boğaziçi’ndeVaniköy’de,Puslu bir akşamüzeriBütün güzellikleriİçime sindirdiğimde;Hafif rüzgârlarınIlık esintisinde,Derin bir uykudanUyanır gibi uyandım;Kıyılara çarpan,Yalıları kucaklayanHırçın dalgalarlaDostluklar kurdum;Tüm üzüntülerimdenKurtuldum…Kanlıca Körfezi’ndeYakaladım Boğaz’ınDurgun sularını,Tepelerinde avuçladım,Çocukluk yılarınınAydınlık bulutlarını,Gül bahçelerindenYollara dökülenGül yapraklarınıTopladım ve kokladım,Ama gülün o baş döndürenTadına varamadım…Geçmiş yıllarınBulutları bile renkliymişBu cânım beldede,Bugünkü Boğaziçi’ndeHer güzellik ürpermiş,Yeşil sanki tükenmiş,Tüm canlılar cüceleşmiş;Her varlık çirkinleşmişVe betonlaşmanınSoğuk görüntüsündeBir Cennet, bahçeleriyleCehenneme çevrilmiş.