Eski Yalı'dan Sesleniş

Boğaziçi'ninSahillerinde bıraktıkEn güzelini ömrün;Çocukluk günlerimizde,Yıpranmış hatıralardan uzaktık..Bilmiyorduk,Bu masal âlemininBütün varlığımızı,Kökünden saracağını..Bilmiyorduk,Mavilikler içerisindeBir boşluk,Gözün alabildiğineBir loşluk,Arasında kaybolacağımızı..

Boğaziçi'ndeAynı sahil,Aynı yalı,Aynı mavi su;Yıllar yılıBu güzelliğe doymayanAynı tepeler,Birer birerSecdeye gelseler,Böyle bir huzurlaBaş başa olmanın,Karşılığını ödeyemezler..

“Göksu”dan, her teknedenYükselen sesler,Sahillerden pencerelerdenBoğazı kucaklayan gözler,Acaba nereyeNereye gittiler?

Giden gidiyor işte,Sahiller,Yalılar,Mavi suVe tepeler,Gene oldukları yerdeler..Boğaz sevgisiyle kaynaşanKalplerGözlerVe sesler,Bir avuç toprakİçerisindeler..Boğaziçi'ninÜzerinden süzülüp geçecek,Bir bulutun getireceğiYağmuru beklemekteler.