Emirgan

(Yahya Kemal’e)Ulu çınar’ın altındaTükenmiş yıllar,Cennet Boğaz’daSıram - sıram yalılar;Hepsinde de küllenmiş,Boğaziçi’nin üzerine serpilmişRenkli - renksiz anılar var.Gelenler - gidenler,Sevinçliymiş - kederliymiş,Kim hatırlar - kim anlar?

Aradan geçti uzun yıllar,1940’lar - 1960’lar,Hepsi de bir beyaz bulutun arkasında,Eriyip kayboldular.Ulu çınar’ın altında,Üzeri çıplak masa’da,Her tarafı dökülenBir hasır sandalye’de,Elinde demli çayıVe de nargilesiyle.Bir dev şair yaşamakda;Ölümsüz Yahya KemalOturmakda burada,Zaman zaman gözleri,Karşısında uzanan,Boğazın bazan gri,Bazan da maviyle dolup - taşanSularının, pırıltısında buğulanmakda;

Hayal bahçesine dolan şiirleri,Vaniköy’den - Kanlıca’ya doğru koşmakda,GökboşluğuncaKanatlanıp - uçmakda,Arkasından tümüyle cânım istanbul’uKucaklamakda..

Şiirimizin SultanıEmirgân’da,Bir yaşlı çınar’ın altında,Bir köhne masa’da,Elindeki demli çayı değil de sankiİstanbul’u yudumlamakda;Yedi tepe’nin,Ve bulutların arkasındakiGüzel anılarını,Kimseye bırakmamakda.