Duymak Ve Yanmak!

1971

-I-

“Duyduğu ateşi tarif edebilen,Şiddetle yanmıyor demektir” (*)

Duygularını yitirdikten sonra insan,Rüzgârın kudretine terkedilenKuru bir yaprak gibidir.Ha ateşte yanmış,Ha sele karışmış,O’nun için yaşamakÖlümle birdir..

Neyi göstermek,Neyi tarif etmek canlıya?Cehennemden kurtulmak,Günâhlardan sıyrılmak için miGökboşluğunca elleri uzatmak Tanrı’ya

-II-

Bir yaşantı kiDuygulardan uzaklaştırmış kitleleri,Baştanbaşa ateştenBir örtü sarmış hisleri..“Duyduğu ateşi tarif edebilen”Şiddetle yansa da, yanmasa da,O, enkaz haline gelmişZavallı bir varlıktı.Bütün hislerinin adınıAteşle değiştirmiş;Onun kızgın alevleriArasında erimiş,Ve nihayetDuygu dünyasını kaybetmişBir kor parçasıdır.İddialıdır - zavallıdır,Alevini yitirdiği an,Bir avuç toprakdır.

(*) Francesco Petrarca (1304 – 1374) (137. Sonnet’den)