Necdet Evliyagil

Çocuksu

I.Bir çocuk üzülürse,Gökte bir yıldız söner;Gülücükler saçmazsa,Tüm karanlıklarYeryüzüne iner…

Bir çocuk sevinirse,Gökte yıldızlar türer,Sevgilerle dolarsa,Renkli aydınlıklarYüreğine siner…

II.Çocuklar,Hiç ama hiç büyümeseydi;Gelişip-serpilmeseydiNe iyi olurdu.Dünyamız sankiKurulduğu gün,Çirkinliklerden arınıp,Güzelliğin tahdına kurulurdu.O zamanYaşantıya doyum olmazdı.Çiçekler de, yapraklar da solmazdı…

ÇocuklarBüyüdüler de ne oldu?İlk önce birbirlerindenUzaklaştılar-koptular;Mavi göklerde yitirdikleriRenkli balonlarını bile bulamadılar..

Ya uçurtmalarının kuyrukları,Kimbilir hangi dalda takılı kaldı,Düşlerinde yaşayan, unutamadıklarıAnılardı kovaladıkları;Hiçbir zaman yakalayamadıklarıVe ulaşamadıkları.

Temalar